8/25/2012

Verhaal: I have see the light #1

Dit keer heb ik voor jullie een verhaal. Ik ga niet zeggen waar het verhaal over gaat, daar kom je in het verhaal zelf achter. Wel wil ik even zeggen dat het meisje op de foto de hoofdpersoon van het verhaal is. Het is nog geen heel lang stuk, dit is ook nog maar het eerste deel. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden, aangezien ik nog niet heel lang schrijf. Benieuwd? Lees snel verder!






















Ik hoor het geluid van de krakende deur, een vlaag van licht verschijnt ik zit, en blijf zitten. De deur gaat weer dicht, met een harde klap. Ik hoor het geluid van een zweep op de grond, hard, keihard. Ik krimp ineen, de zweep komt dichterbij. Ik knijp in Amy's hand en wacht, bang, heel bang. Voetstappen, ik ruik de geur van bier. De stank komt steeds dichterbij, net als de voetstappen en het geluid van de zweep. Ik probeer me te verschuilen maar het werkt niet. De zweep, stank en voetstappen zijn te dicht bij me. Au! Alles wordt wazig voor mijn ogen en ik zak op de grond.

Ik ben Lynn, op dit moment 16. En dit is mijn leven. Zweep, stank en voetstappen, licht is het teken. Sinds mijn 13e zit ik hier, in dit donkere hol, samen met Amy, mijn beste vriendin. Of we hier ooit uitkomen is maar de vraag. In drie jaar tijd is er zoveel gebeurd, het duurde zo lang, drie jaar lang in een donkere, koude kelder, geen licht, behalve wanneer de deur wordt geopend. Sinds die eerste keer, toen de deur voor het eerst geopend werd en ik de zweep hoorde kletteren op de grond en de stank van bier rook in de hele kelder, is licht ondragelijk voor mij, het doet pijn, het is vreselijk.

Met een bonkend hoofd word ik wakker, ik laat mijn ogen even wennen aan het donker en probeer te gaan zitten, dit gaat met moeite. Naast me zie ik Amy liggen, kreunend van de pijn, ik krimp ineen, ik kan er niet tegen. Ik wil dit niet, zoveel pijn, het is niet om aan te zien. Plots hoor ik de sleutel in de deur, en weer komt de geur van bier me tegemoet. Geen zweepslagen dit keer. Ik hoor meer voetstappen, meer dan normaal. De voetstappen komen dichterbij. Het zijn 2 mannen, de ene bekend, de andere niet. Ze geven met iets, een prikje, ik voel de naald in mijn huid, ik voel hoe ze de vloeistof in me spuiten, ik ril. Nu krijgt Amy ook een prikje, ze huilt en schreeuwt, pets, arme Amy. Er komt een derde man binnen.

Ik word wakker, het enige wat ik nog weet is dat ze mijn kleren ruw uittrokken, daarna ben ik in slaap gevallen. Ik heb het koud, maar nu pas zie ik hoe het komt, mijn kleding licht naast me op de grond. Nog voor ik ze kan pakken komt de man weer binnen met een bord eten en iets wat ik niet kan plaatsen. "Je deed het geweldig vanacht, ik heb gehoord dat het heerlijk was. Dus laat die kleren daar maar liggen, die heb je voorlopig niet nodig, je trekt dit straks maar aan" zegt hij en gooit me een pakje toe, ik voel niet veel stof, een lingerie setje geloof ik, ik kan het niet heel goed zien in het donker. Hij zet het bord eten naast me neer. "Oh, voor je je aankleed..." en zonder zijn zin af te maken kleed hij zich uit.

Het lijkt eeuwen te duren voor hij weg is. Ik grijp naar mijn eigen klerenm, ik verdom het gewoon dat stomme setje van hem aan te trekken, pedofiel die hij is. Met kleren aan begin ik het eten naar binnen te werken. Alhoewel, ik weet niet zeker of je het eten zou kunnen noemen, een beetje prut met wat rouwe worteltjes ernaast. Al etend word ik steeds kwader. Wie denkt die man wel dat hij is, de koning? Hij heeft niks over mij te zeggen, de idioot. Ik kijk naar Amy, ze ligt nog steeds te slapen. Voorzichtig probeer ik haar wakker te maken, het lukt niet. Ze blijft doodstil op de grond liggen.

1 reacties:

Een reactie plaatsen